فرهنگ در فناوری

اگر چند سال پیش از کودکی که کمتر از ده سال داشت می پرسیدید، خانه دومت کجاست؟ پاسخ می داد: « مدرسه ». اگر از انسانی بالغ همین سوال را می پرسیدیم، می گفت: « محل کار من، خانه ی دوم من است ». حال اگر از اشخاصی در همین سن و سال این سوال را دوباره بپرسیم، یحتمل پاسخ می دهد:« اینترنت » با وینفون همراه باشید.

بند بالا، تنها چکیده ای از سیر تحول فناوری ایران در چند دهه اخیر شده است، شاید هنوز هم انسان هایی باشند که به دلیل کمبود امکانات یا مشکلات مالی، توانایی دسترسی به تکنولوژی را نداشته باشند ولی، اکثریت مردم اینترنت و زندگی با تلفن همراهشان تبدیل به یک روزمرگی شده است. نمی توان تصمیم گرفت که این مسئله خوب است یا بد. اگر بخواهیم خوش بینانه به قضیه بنگریم، فرهنگ و سنت ایرانی در حال انقراض است و کم کم شبکه ای که « وینتون سُرف » چند دهه قبل آن را اختراع و توسعه داد، دارد جایگزین آن می شود. انقراض؟ شاید برایتان سوال شده باشد که هدف اصلی از ارسال این پست که نه ربطی به مایکروسافت دارد و نه ربطی به ویندوز، در یک مرجع رسمی چه معنایی دارد! فرهنگ در استفاده از فناوری، مقوله ایست که متاسفانه در رسانه های ملی اهمیت خاصی به آن نمی دهند و هنوز به طور غنی فرهنگ سازی نشده است. از هر چیزی به گونه ای می توان استفاده کرد، برای مثال اگر شما خوراکی را دوست داشته باشید می توانید هر چند وقت یک بار آنرا تهیه و میل کنید ولی اگر آنرا تبدیل به اصلی ترین عنصر رژیم غذایی تان کنید، بدون شک بیمار خواهید شد. تکنولوژی نیز به همین صورت عمل می کند. می تواند دریایی از اطلاعات مفید، منبع اخبار، مکانی برای پیدا کردن دوستان جدید و… باشد همچنین اگر از آن نادرست استفاده کنیم، می تواند به بلای جانمان تبدیل شود. اعتیاد به اینترنت مساله ایست که از لحاظ روان شناسی نیز برای انسان مشکلات زیادی به وجود می آورد.

لحظه ای با خود فکر کنید آیا صرف مدت زمان طولانی پای اینترنت به نفع شماست یا به ضررتان؟ و آیا هزینه آن مقرون به صرفه است؟ باور کنید پیام رسان ها همیشه آنلاین هستند، سرویس دهندگان دوست یابی و گروه های دسته جمعی همیشه هستند و بهتر هم خواهند شد، سایت های تفریحی همیشه برقرار خواهند بود و…

در اینجا می خواهیم مواردی درباره فناوری را مورد بحث قرار دهیم که کم کم دارند بیش از حد فراگیر می شوند. یا بهتر بگوییم عادات غلط که از فردی به فرد دیگر در حال انتقال می باشند و باید به فکر اصلاح آن ها باشیم.

افراد دیگر دوست ندارند که در جریان موضوعاتی که شما با مخاطب تان طی یک تماس تلفنی در میان می گذارید باشند: تا به حال افراد زیادی را دیده اید که با تلفن همراه با صدای بسیار بلند صخبت می کنند و نا خواسته سفره دلشان را برای غریبه ها نیز باز می کنند. افراد دیگر، دوست ندارند بدانند در ذهن و دل شما چه می گذرد یا اینکه چه بحثی میان شما و مخاطب تان در جریان است باشند. رعایت نکردن این موضوع، باعث می شود از شخصیت شما در مکان های عمومی کاسته شود و همچنین مردم به اطلاعاتی در مورد شما دست پیدا کنند که نیازی به آنها ندارند و در اینجا مردم استراق سمع نمی کنند بلکه گوینده خودش را ماخوذ می کند. همچنین این هم در نظر داشته باشید که اگر در میان اشخاص، فردی باشد که با شما رابطه خوبی نداشته باشد و با بلند حرف زدن شما اطلاعات شخصی تان در اختیار او قرار می گیرد و ادامه ماجرا را نیز خودتان می توانید حدس بزنید. علاوه بر این بلند حرف زدن در یک مکان عمومی باعث مضحکه شدن گوینده در مقابل افراد دیگر هم می شود.

شما اجازه ندارید به حریم خصوصی دیگران نفوذ کنید: بسیاری اتفاق افتاده است که فردی در یک مکان عمومی مثل مترو، اتوبوس، تاکسی یا هر مکان عمومی دیگری کنار شما نشسته است و مشغول کار با تلفن همراهش است. اگر شما هم سرتان به چیزی گرم باشد، مشکلی به وجود نمی آید ولی وقتی بی کار باشید، به احتمال بالا ناخواسته چشمانتان به سمت گوشی طرف مقابل می رود و دزدکی آن را زیر نظر می گیرید. مشکل دقیقا همین جاست. اگر از لحاظ معنوی بخواهیم این کار را بررسی کنیم، چون طرف مقابل مطمئنا از کار شما ناراضی نیست، شما مرتکب گناه شده اید و اگر بخواهیم با دیدی معمولی به این بنگریم نیز کار شما شایسته یک فرد با فرهنگ و متمدن نیست. همیشه قبل از اینکه رفتاری را انجام دهید خودتان را در شرایط طرف مقابل قرار دهید که با انجام آن کار توسط شما، چه احساسی خواهد داشت. آیا شما واقعا دوست دارید (برای مثال) فرد دیگری پیامک هایتان را زیر نظر داشته باشد؟ قطعا اینطور نیست. پس سعی کنید در مکان های عمومی سرتان را به چیز دیگری گرم کنید و به آن فکر کنید که اگر آن فرد مچ شما را بگیرد، گونه هایتان چقدر قرمز خواهند شد.

برای چیز هایی که دارید، به دیگران فخر نفروشید: فخر فروشی یا به زبان ساده پُز دادن، عملی بسیار مرسوم است و به نظر نمی آید وینفون با یک مقاله بتواند آنرا اصلاح کند ولی، هنگامی که می خواهید به کسی پُز چیزی که دارید را بدهید، به این نیز فکر کنید که هر کسی یک وضعیتی دارد، همه از قشر مرفه جامعه نیستند. زمانی که شما پز چیزی را به کسی می دهید که خود توانایی تهیه آنرا ندارید، در حقیقت قلب او را شکانده اید. به این نیز توجه کنید که اگر شما چیزی را ندارید و بی جهت آنرا پز می دهید، از قدیم گفته اند: «انسان ها چیزی که ندارند را، جار میزنند».

صحیح است که تکنولوژی هر روز در حال تکامل و پیشرفت است ولی شما به بسیاری از این پیشرفت ها نیازی ندارید: بسیار اتفاق افتاده است که کسی به نان شب خود محتاج است و برای خرید یک تلفن همراه که فقط می خواهد با آن در برنامه های پیام رسان و شبکه های اجتماعی حضور پیدا کند، هزینه ای چند میلیونی می کند. قبل از خرید کالا هایی که مربوط به فناوری روز هستند، آن ها را بررسی کنید. اگر چیزی دارید و از آن راضی هستید و کار های روزانه تان را برایتان به درستی انجام می دهد، پول خود را بدون دلیل و غیر معقولانه هدر ندهید.

برای راحتی و عادات خودمان، به زبان مادری لطمه نزنیم: چیزی که امروزه در پیام رسان ها و یادداشت های روزانه و غیر رسمی مرسوم شده است، استفاده از روش های نگارشی مانند: “ک” به جای که، “ب” به جای به، استفاده بسیار بسیار زیاد از واژگان عربی و … مثال اول و دوم که به عادات و طرز رفتار شخص مربوط است، در حالی که می تواند چند ثانیه بیشتر وقت بگذارد و حروف و کلمات را به صورت صحیح ادا کند از روش های رایج و امروزی استفاده می کند. سیر تحول یک جامعه از گذشته به آینده است. اگر شما در حال حاضر با نگارش غیر صحیح به زبانی که بزرگانی مانند فردوسی و سعدی برای پایداری و ثبات شان سالها تلاش کرده اند، لطمه ی بزرگی خواهید زد.(این آداب به مرور تبدیل به هنجار شده و دیگر اصلاح کردنشان کار آسانی نخواهد بود). مثال سوم، بیشتر مربوط به نظام آموزشی کشور و شیوه تدریس آموزگاران محترم است که ترجیح می دهم درباره اش بحثی نشود. در پایان به قول هموطنان ترک زبان عزیز: یاشاسین آنا دیلیم (زنده باد زبان مادری).

سعی کنید برنامه ریزی داشته باشید و فناوری، به خانه ی اولتان تبدیل نشود: نداشتن برنامه ریزی، باعث بیهوده گذراندن وقت می شود و ناگهان ساعت را نگاه می کنید و با خود می گویید: چرا من تا این موقع شب مشغول کار با تلفن همراهم هستم؟ نکته بعد این است که سعی کنید هنگامی که خارج از خانه هستید، گوشی تان را فقط در مواقعی که واقعا به آن نیاز دارید استفاده کنید. برای مثال چیزی که هم اکنون بسیار رایج است، وقتی مهمانی برگزار می شود، تمام حضار سرشان در گوشی است و حرف و سخنی رد و بدل نمی شود. این یک موذل بسیار بزرگ است که کم کم یکی از هنجار های خانواده های ایرانی، جمع آوری تلفن های همراه در یک دورهمی است.

مطالبی که در بند های بالا به شما گوشزد کردیم، تنها نمونه های کوچکی از سهل انگاری ایرانیان نسبت به فرهنگشان بود که برایتان بازگو کردیم. اگر با حرف هایی که در این پست مطرح شد اختلاف نظری دارید، در قسمت نظرات مطرح کنید.

---

نظرتان در مورد این پست چه بود؟ آیا با بحث هایی که مطرح شد، موافقید؟

وینفون...